Að lesa um þetta fær kalt vatn til að renna milli skinns og hörunds á manni. Hverju er næst von á, og hver verða fórnarlömbin.

Mér er líka lífsins ómögulegt að skilja þann skort á sjálfsvirðingu að taka þátt í í skipulagðri glæpastarfsemi. Það virðist vera viðtekin staðreynd, virkilegur raunveruleiki að menn sitji bara og ráði ráðum sínum í mestu rólegheitum, hvernig hlunnfara megi náungann, með eða án líkamsmeiðinga eða annars ofbeldis og framkvæmi það síðan ískalt, án nokkurrar vægðar.

Það hrista eflaust margir hausinn og hugsa, hvað er manneskjan að rausa, en það breytir því ekki að það setur orðið svo miklu oftar að manni óhug, en maður kærir sig um og eðlilegt er. Og orsökin er frekja, græðgi og yfirgangur.

Þetta var svo ljótt að hún treysti sér ekki til að fylgjast með fréttum af því og þess vegna hætti hún alfarið að hlusta á útvarpið ef ské kynni að frétt af þessu hryllilega ástandi slæddist með.

Afturámóti varð hún alveg öldungis hlessa og glöð þegar við máluðum húsið okkar svart með hvítum gluggum, sló sér á lær og sagði, "mér hafa alltaf fundist kolsvartir menn með snjóhvítar tennur svo furðulegir og fallegir."

Aðspurð sagðist hún aldrei hafa séð neinn slíkan, en þekkti þá af afspurn.

Af hverju mér datt þessi saga í hug núna veit ég ekki almennilega, en hún sýnir vissulega jafnréttiskennd og samúð með náunganum.

Annars varð bloggið hennar Ásdísar um þetta sama efni kveikjan að skrifum mínum. Gott blogg og áhugavert.

Mér finnst nú eiginlega, að það að vilja bera sig hressilega í hinsegin göngunni sé líklega til að vera hinsegin, þó ekki sjái ég neinn frumleika í þannig athyglissöfnungjörningi sem er að mínu mati fremur óspennandi, en gleymum því ekki að sumir hafa þörf fyrir þetta, hvort sem þeir eru gulir grænir eða bláir, hvers kyns sem er, sam eða gagnkynhneigðir.

Ef til vill var þessi athyglissöfnun og brútalitetið sem fylgdi því í upphafi til að ná óskertri athygli og vekja hneikslun. Var það ekki aðferðin sem Rauðsokkurnar notuðu til að ná eyrum þjóðarinnar og flýttu þar líklega jafnréttisbaráttunni um áratugi.

Ég held að við sem ætlum að búa í samfélagi nútímans verðum að gera okkur grein fyrir því að samkynhneigð hefur alltaf verið til og verður alltaf til. Á meðan flestir þurftu ap vera inni í skápnum gátum við pempíurnar látið okkur líða vel í okkar Andorra, þar sem allt var slétt og fellt á yfirborðinu, en óhamingja þeirra sem voru neyddir til að vera í skápnum mátti ekki sjást, ekki trufla okkur í að ráðskast með líf annarra.

Það þarf enga sérstaka hópa samkynhneigðra til að sýna bert hold eða "show off". Við erum fullfær um það þessi "réttkynhneigðu", þetta er allt í kringum okkur og verður svo áfram, hvort sem okkur líkar betur eða verr.

Heyrði í lóunni hérna í leifunum af Vatnsmýrinni í morgun og satt best að segja fór sæluhrollur um mig, því nú er ég búin að heyra í vorinu hérna í mínum malbikshlaðvarpa. Ég óttaðist að lóan væri hætt að koma hérna á þennan smáskika sem eftir er af mýrinni, en ég bý í næsta nágrenni við hana, en sem betur fer gefst hún ekki upp.

Þar sem veðurblíðan er með eindæmum, eins og allir vita, sat ég bara úti á verönd í allan dag og lét fara vel um mig, á meðan fólk spókaði sig í sólinni og maður heyrði ánægjuraddir vegfarenda fyrir húshornið.

Svona á tilveran að vera, ekkert nema sól og sæla.

Auðvitað var þarna fólk, allt í eldri kantinum, sem var skýlaust meðmælt lokun, til þess að afgreiðslufólk verslana fengi frí á sjálfum baráttudegi verkalýðsins. Það skilur hvað málið snýst um og stendur með þeim sem í hlut eiga.

En eftir því sem liðið yngdist sem spurt var, var eins og enginn skilningur væri á hvers vegna til stóð að loka, og ung kona setti upp ákaflega innantóman svip yfir þessari fáránlegu spurningu og opineygð með heimskusvip svaraði hún að henni fyndist sjálfsagt að hafa opið.

Verkalýðsbaráttan virðist bara hreinlega ekki vera í tísku, samkvæmt þessari könnun og það sjokkerar mig líklega meir en ég vil viðurkenna. Er unga kynslóðin virkilega svo sjálfhverf að hún geti ekki lifað af einn dag, þó búðir loki vegna baráttu þeirra sem þar vinna fyrir betri kjörum.

Svo er annað mál hvort unga fólkið sem fær frí á þessum baráttudegi fyrir betra lífi nennir að fara í kröfugöngu og láta að sér kveða. Það er stundum eins og unga kynslóðin ætlist til þess að þeir sem á undan ganga, foreldrar og vinnufélagar, geri allt fyrir hana, þetta sé bara ekki hennar mál.

Hvernig geta lífskjörin batnað ef fólkinu sem er ungt og sprækt er alveg sama og nennir ekkert að gera í málunum.

Sem betur fer er líka ungt fólk með skoðanir og framtak, en ég ætla að leyfa mér að alhæfa að það sé í miklum minnihluta.

Þetta er verðugt umhugsunarefni á 1. maí.

Um framtak og efndir þeirra sem herjað er á um betri lífskjör vil ég sem minnst segja, ég gæti orðið ótæpilega orðljót við að gefa þeim hugsunum mínum pláss hér á síðunni.

Upp með réttlæti, skynsemi og hærri laun. Launakjör hins almenna launamanns og ellilífeyrisþega eru þvílíkt hneyksli að maður roðnar við tilhugsunina.

Til hamingju með daginn launafólk!

Leikhúsið hefur alltaf höfðað til mín með öllum þeim töfrum sem því geta fylgt. Stundum tekst sérlega vel til, stundum bærilega, en því miður fylgja líka nokkrar virkilega vondar sýningar sem fá mann til að finna svo til með leikhúsinu að maður fer heim með kökk í hálsinum.

En stundum gerist það líka, og það gerðist í kvöld, að það er eins og léttur blær skjótist undir leikhússvængina. Sá blær sefar alla sorg og sút og gefur manni nýja sýn á tilveruna.

Þetta á ekkert skylt við efni leikverksins, sem er harmleikur, en fluttur á mjög svo gamansaman hátt, en þó svo táknrænan, að bláköld alvaran og sorgin kemur alltaf fram á svo  fallegum nótum að maður grét innra með sér á meðan maður hló og skemmti sér eins og allir í salnum.

Takk Vesturport þetta var eins og að finna fjársjóð.   

Ég er sem betur fer ekki með nein smábörn lengur og þarf því ekki að mæta skyldunnar vegna í skrúfgöngur, eins og ein dóttir mín nefndi þær í den. Skrúðgöngur eru al leiðinlegasta fyrirbrigði sem ég hef þurft að láta ganga yfir mig um dagana og það svona 50 - 100 sinnum of oft. Kröfugöngur eru miklu betri, enda helgar tilgangurinn meðalið, þó svo að þær ættu að vera óþarfar í landi þar sem ríkisstjórnin álítur sig standa sig með afbrigðum vel. Því miður eru þær oftast jafn gagnslausar og þær fyrrnefndu, en kæri stjórnvöld og atvinnurekendur sig um, sem þau gera oftast ekki, ættu þau þó að fá skýr skilaboð um hvað bjátar á hjá verkalýðnum og öðrum launamönnum.

Það er ekki langt í fyrsta maí og og vonandi slysast einhver af ráðamönnum þjóðarinnar til að hlusta á ákall almennings og koma því til skila, því allt þetta fólk marserar til að reyna að ná eyrum þeirra. Ef ráðamenn létu ekki eins og kröfugangan 1. maí væri ekki til, þeir virðast bæði blindir og heyrnalausir þann dag, væri e.t.v. smásjens að verkalýðurinn fengi  frí á þessum hátíðisdegi sínum og fengi notið hans með fjölskyldu og vinum í staðinn fyrir að standa sífellt í þessu vonlausa þrammi, áratug eftir áratug, án árangurs.

Að svo mæltu óska ég landsmönnum öllum gleðilegs sumars.

.

Hvað fólk var að gera með húlagjarðir, sem ég held að hafi bara alls ekki verið búið að finna upp á seinni hluta 19. aldar, í listamanna og fátækrahverfum Parísar , er mér hulin ráðgáta. Það er þó svo sem í anda alls þess kraðaks sem fer fram á sviðinu, og utan,  í flutningi Íslensku óperunnar á La Boheme, sem verið er að flytja í Hörpu þessa dagana.

Sýningin fær rífandi góða dóma hjá þeim sem ég hef heyrt eða séð fjalla um, alveg öndvert við mitt álit á þessum gjörningi. Húsið, það er sviðið, tekur engan veginn allt þetta  haf leikara og kórfélaga, sem er svo sem skiljanlegt að þurfi að vera þarna, en það bókstaflega þvælist hvert fyrir öðru, uppi á sviðinu eða niðri í sal. Maður bíður bara spenntur eftir að eihver detti kylliflatur eða þaðan af verra.

Þetta var þess utan í fyrsta sinn sem mér fannst ég ekkert vera á óperusýningu, hljómburðurinn þar sem ég sat var afleitur, á 23. bekk í sal, fyrir sönginn, betri fyrir tónlistina og með öllu yfirskrautinu og þessu eilíft villuráfandi fólki sem átti þó að vera þáttakendur í sýningunni var bara hreinlega pínlegt að horfa upp á aðstöðuleysi Óperunnar í þessum flotta hljómleikasal Hörpu, sem er aðeins eitt lítið skref í rétta átt fyrir óperusýningar miðað við Gamla bíó, en langt frá öllu sem kallast getur fullnægjandi óperuhús.

Satt best að segja botna ég ekkert í þessum rífandi dómum, mér fannst þessu svo rosalega ábótavant. Það er asskoti skítt þegar maður verður bara hálffegin þegar Mímí  Huldu Bjarkar geyspar loksins golunni, þó hún syngi töfrandi vel, og maður kemst út úr húsinu.  Hljómsveitin var góð, söngurinn, það sem ekki barst hálfkafnað  á 23. bekk líka, en þetta bara gekk engan veginn   upp sem heild.

Bolludagurinn fór eiginlega fyrir ofan garð og neðan hjá mér, en því miður fór sprengidagurinn ekki sömu leið, sem þýddi auðvitað að ég er ennþá að springa, þó kominn sé öskudagur. Mér blöskrar óhemjuskapurinn í sjálfri mér þegar saltkjöt og baunir eiga í hlut.

Ég er að skríða saman hægt og rólega eftir eftir áfallið og sorgina sem því fylgdi þegar maðurinn minn lést, en þar kom til, að mér var bent á af góðum vini, að Sören Kirkegård hefði talað um hversu mikilvægt væri að ganga í gegnum lífið með gleðina í fararbroddi, og jafnvel að takast á við sorgina með gleði. Þetta hljómaði allnokkuð undarlega í byrjun, en það er hægt.

Að gera sér grein fyrir í hverju sorgin felst, og hreinlega flokka tilfinningar sínar og minningar af einlægni og eindrægni gerir mann skyndilega færan um að líta hlutina allt öðrum augum og þá fær þessi umrædda gleði að gægjast upp á yfirborðið.  Söknuðurinn er mikill, en sorgin á undanhaldi. Auðvitað spila fjölskylda mín og góðir vinir inn í dæmið, en stór hluti batans felst í öryggistilfinningunni sem fylgir því að eiga góða að.

Ég veit ekk ihvort það er viðeigandi að blogga á þennan hátt, en einhversstaður verður maður að byrja eftir langt hlé. Síðan vona ég bara að ég verði farin að skrifa á fullu innan skamms, því ég hef virkilega saknað þess, þó svo ég væri hreinlega ófær um að tjá mig vegna hugarróts þegar sest var niður.

Og nú virðist ekkert annað framundan, en maður fari bara að þenja sig á fullu á eigin síðu og annarra.

Náði í miða á Jethro Toll og Ian Anderson, jibbí. Mikið hlakka ég til að hlusta á þann gamla leika sér að flautunni, ásamt öllu showinu sem fylgir. Nú getur maður bara gengið um með tilhlökkunarbros á vör fram í júní.

Með  nýju ári hefjast nýir siðir þar sem ég á í hlut, eins og að borða ein, og elda þar af leiðandi fyrir einn. Fyrir manneskju sem hefur rekið stórt heimili árum saman finnst mér alveg stórhlægilegt að elda einn fiskbita, tvær kartöflur og smá persillesmjör út á, og setjast síðan ein til borðs.

Það að sitja ein til borðs er algerlega ný reynsla, sem margir þekkja eflaust, eftir að þeir eru orðnir einir, nema þeir hafi alltaf verið það. Ég tekst á við þetta þannig að ég legg fallega á borðið, kveiki á kertaljósi, og hef það eins og mér finnst fallegast og best. Maður áttar sig nefnilega á því að maður getur haft það ansi huggulegt þó ekki sé fullt hús af fólki, ekki svo að ég sé að andmæla því, en firður og ró, verandi einn með sjálfum sér, fær mann til að hugsa um tilveruna og öll hennar tilbrigði. Tek þó fram að fjölskylda og vinir slást um að bjóða í mat, en mér finnst bara fínt að vera ein á stundum, þarfnast þess eiginlega.

Þetta fær mann líka til að rifja upp liðna tíma, góða og slæma, mest góða þó og hlýja sér við minningarnar sem eru svo ótal margar. Ég held líka að þetta sé prýðis aðferð við að lina sorg og söknuð, sem býr innra með, og maður þarf tíma til að ganga í gegnum.

Ég er ekki eina manneskjan sem er nýbúin að missa maka sinn, en við bregðumst jafn mismunandi við og við erum mörg. Mín aðferð er því að hluta sú, að borða ein, hafa stundum virkilega mikið fyrir matnum, svo ég geti hrósað sjálfri mér fyrir þennan frábæra mat og hlegið síðan að lokum yfir hversu vitlaus ég sé. Merkilegt nokk, það léttir lundina.

Annars ætla ég að bjóða fjölskyldunni í mat fljótlega og elda þennan rétt sem er hér á myndinni, en hann er með því besta sem ég fékk í Kína og var þó margt gott.

Fullkomin byrjun á nýju ári. Haldið áfram allir þjófar og gangið í lið með löggunni.

 Batnandi mönnum er best að lifa. Var þetta e.t.v. bara óvart, eða voru þeir ennþá fullir eftir gamlárskvöld, eða bara að reyna að rugla lögguna?

 Ég óska öllum bloggvinum mínum og öðrum sem þetta lesa og lesið hafa bloggið mitt á árinu, gleðilegs komandi árs, og vona að það verði, ykkur öllum, ár friðar og hamingju .

Allt í einu var bankað á útidyrnar. Ég fór að sjálfsögðu til dyra og úti stóð ungur maður sem setti upp samúðarsvip um leið og hann sá svipinn á mér. Hann var að koma með lyfjaskammt frá Lyf og Heilsa og rétti mér hann samkvæmt venju. Bara eitt enn sagði hann þegar hann kvaddi og hálfsneri sér við á tröppunum, eigðu virkilega gleðileg jól. Þetta sagði hann með fallegu brosi.  Allt í einu birti til í sálartetrinu og ég komst í jólaskapið langþráða. Takk söuleiðis var svarið, já virkilega gleðileg jól. Ef fólk vissi stundum hvað brosið þess getur glatt aðra, jafnvel bláókunnuga..

Þessi færsla fór óvart inn hálfkláruð í dag og leit út eins og barlómur, þó raunin sé önnur.

Mugison er búinn að gefa miða á þrenna tónleika sem haldnir verða í Eldborgarsal Hörpu, þ. 22. nk.

Þetta er stórmannlegt af söngvaranum , sem hefur greinilega ákveðið að launa aðdáendum sínum fyrir góða sölu plötunnar sem var að koma út.

Öðru máli gegnir með það skítapakk sem tryggði sé helling af miðum og er nú að selja þá dýrum dómum á facebook. Þetta er svo óþolandi að ég á ekki orð. Ekki það að ég sæktist eftir þessum miðum, heldur það að einhverjir óprúttnir ræflar séu að gera sér að féþúfu, það sem Mugison gaf.

Sá ánægjulegi atburður hefur gerst að Kópavogsbær hefur heiðrað Jónas Ingimundarson með því að kjósa hann heiðursborgara bæjarins.

Jónas sem hefur unnið af lífi og sál í áratugi að framgangi tónlistar, tónlistarkennslu og verið atkvæðamikill tónlistarflytjandi, er flestum sem hafa notið tónlistargáfu  hans,  nær stanslaus uppspretta ánægju. Hann hefur skapað sér virðingarsess meðal íslenskra tónlistarmanna fyrir löngu.

Ég óska bænum til hamingju, með að sjá hversu vel hann var að heiðrinum kominn, jafnvel þó tími væri löngu tilkominn að heiðra hann. En betra er seint en aldrei.