Sjálfsánægja

Bara svona smá mont, var að enda við að hlaða þetta grill, með smáaðstoð frá tveim sterkum barnabarnsstrákum. Vegginn skreytti ég síðan til að fá smá suðrænan fíling í þetta.

Verst að það var farið að rigna, þannig að myndin gæti verið skýrari.

Garðurinn á bakvið tilheyrir kínverska sendiráðinu.

Hvað er í gangi?

Hvað er eiginlega í gangi. Er samfélagið orðið svo gegnsýrt af frekju, yfirgangi og stjórnleysi að rugluðu fólki finnist bara sjálfsagt að rústa bíl sem stendur og bíður eiganda síns, eða unglingur gengur berseksgang vegna þess að honum mislíkar kona föður síns. Auðvitað þarf ungi maðurinn á hjálp að halda og vonandi að hún komi fljótt og virki vel.

Að lesa um þetta fær kalt vatn til að renna milli skinns og hörunds á manni. Hverju er næst von á, og hver verða fórnarlömbin.

Mér er líka lífsins ómögulegt að skilja þann skort á sjálfsvirðingu að taka þátt í í skipulagðri glæpastarfsemi. Það virðist vera viðtekin staðreynd, virkilegur raunveruleiki að menn sitji bara og ráði ráðum sínum í mestu rólegheitum, hvernig hlunnfara megi náungann, með eða án líkamsmeiðinga eða annars ofbeldis og framkvæmi það síðan ískalt, án nokkurrar vægðar.

Það hrista eflaust margir hausinn og hugsa, hvað er manneskjan að rausa, en það breytir því ekki að það setur orðið svo miklu oftar að manni óhug, en maður kærir sig um og eðlilegt er. Og orsökin er frekja, græðgi og yfirgangur.

Rústuðu bíl grunnskólakennara

Hugleiðing um kynhneigð og samkennd.

Ég þekkti einu sinni gamla konu sem bjó í Flatey á Breiðafirði. Þar hafði hún dvalið lungann úr ævi sinni án allra þeirra þæginda sem við eigum að venjast, eins og dagblaða og sjónvarps en útvarpið lokaði hún fyrir, fyrir fullt og allt þegar verið var að murka lífið úr stríðshrjáðu fólkinu í Biafra og börnin stráféllu úr hungri.

Þetta var svo ljótt að hún treysti sér ekki til að fylgjast með fréttum af því og þess vegna hætti hún alfarið að hlusta á útvarpið ef ské kynni að frétt af þessu hryllilega ástandi slæddist með.

Afturámóti varð hún alveg öldungis hlessa og glöð þegar við máluðum húsið okkar svart með hvítum gluggum, sló sér á lær og sagði, "mér hafa alltaf fundist kolsvartir menn með snjóhvítar tennur svo furðulegir og fallegir."

Aðspurð sagðist hún aldrei hafa séð neinn slíkan, en þekkti þá af afspurn.

Af hverju mér datt þessi saga í hug núna veit ég ekki almennilega, en hún sýnir vissulega jafnréttiskennd og samúð með náunganum.

Annars varð bloggið hennar Ásdísar um þetta sama efni kveikjan að skrifum mínum. Gott blogg og áhugavert.

Mér finnst nú eiginlega, að það að vilja bera sig hressilega í hinsegin göngunni sé líklega til að vera hinsegin, þó ekki sjái ég neinn frumleika í þannig athyglissöfnungjörningi sem er að mínu mati fremur óspennandi, en gleymum því ekki að sumir hafa þörf fyrir þetta, hvort sem þeir eru gulir grænir eða bláir, hvers kyns sem er, sam eða gagnkynhneigðir.

Ef til vill var þessi athyglissöfnun og brútalitetið sem fylgdi því í upphafi til að ná óskertri athygli og vekja hneikslun. Var það ekki aðferðin sem Rauðsokkurnar notuðu til að ná eyrum þjóðarinnar og flýttu þar líklega jafnréttisbaráttunni um áratugi.

Ég held að við sem ætlum að búa í samfélagi nútímans verðum að gera okkur grein fyrir því að samkynhneigð hefur alltaf verið til og verður alltaf til. Á meðan flestir þurftu ap vera inni í skápnum gátum við pempíurnar látið okkur líða vel í okkar Andorra, þar sem allt var slétt og fellt á yfirborðinu, en óhamingja þeirra sem voru neyddir til að vera í skápnum mátti ekki sjást, ekki trufla okkur í að ráðskast með líf annarra.

Það þarf enga sérstaka hópa samkynhneigðra til að sýna bert hold eða "show off". Við erum fullfær um það þessi "réttkynhneigðu", þetta er allt í kringum okkur og verður svo áfram, hvort sem okkur líkar betur eða verr.

Er samkynhneigð feimnismál?

Lóan

Heyrði í lóunni hérna í leifunum af Vatnsmýrinni í morgun og satt best að segja fór sæluhrollur um mig, því nú er ég búin að heyra í vorinu hérna í mínum malbikshlaðvarpa. Ég óttaðist að lóan væri hætt að koma hérna á þennan smáskika sem eftir er af mýrinni, en ég bý í næsta nágrenni við hana, en sem betur fer gefst hún ekki upp.

Þar sem veðurblíðan er með eindæmum, eins og allir vita, sat ég bara úti á verönd í allan dag og lét fara vel um mig, á meðan fólk spókaði sig í sólinni og maður heyrði ánægjuraddir vegfarenda fyrir húshornið.

Svona á tilveran að vera, ekkert nema sól og sæla.

Barátta og baráttuleti

Það var eitthvað sorglegt við að sjá svör fólks við spurningunni um hvort ætti að hafa verslanir opnar 1. maí. Það var fréttamaður sjónvarps á annarri hvorri stöðinni sem spurði, og þeir sem svöruðu virðist hann hafa hitt á förnum vegi, þ.e. úrtak af hinum almenna borgara.

Auðvitað var þarna fólk, allt í eldri kantinum, sem var skýlaust meðmælt lokun, til þess að afgreiðslufólk verslana fengi frí á sjálfum baráttudegi verkalýðsins. Það skilur hvað málið snýst um og stendur með þeim sem í hlut eiga.

En eftir því sem liðið yngdist sem spurt var, var eins og enginn skilningur væri á hvers vegna til stóð að loka, og ung kona setti upp ákaflega innantóman svip yfir þessari fáránlegu spurningu og opineygð með heimskusvip svaraði hún að henni fyndist sjálfsagt að hafa opið.

Verkalýðsbaráttan virðist bara hreinlega ekki vera í tísku, samkvæmt þessari könnun og það sjokkerar mig líklega meir en ég vil viðurkenna. Er unga kynslóðin virkilega svo sjálfhverf að hún geti ekki lifað af einn dag, þó búðir loki vegna baráttu þeirra sem þar vinna fyrir betri kjörum.

Svo er annað mál hvort unga fólkið sem fær frí á þessum baráttudegi fyrir betra lífi nennir að fara í kröfugöngu og láta að sér kveða. Það er stundum eins og unga kynslóðin ætlist til þess að þeir sem á undan ganga, foreldrar og vinnufélagar, geri allt fyrir hana, þetta sé bara ekki hennar mál.

Hvernig geta lífskjörin batnað ef fólkinu sem er ungt og sprækt er alveg sama og nennir ekkert að gera í málunum.

Sem betur fer er líka ungt fólk með skoðanir og framtak, en ég ætla að leyfa mér að alhæfa að það sé í miklum minnihluta.

Þetta er verðugt umhugsunarefni á 1. maí.

Um framtak og efndir þeirra sem herjað er á um betri lífskjör vil ég sem minnst segja, ég gæti orðið ótæpilega orðljót við að gefa þeim hugsunum mínum pláss hér á síðunni.

Upp með réttlæti, skynsemi og hærri laun. Launakjör hins almenna launamanns og ellilífeyrisþega eru þvílíkt hneyksli að maður roðnar við tilhugsunina.

Til hamingju með daginn launafólk!

 

Rómeo og Júlía Vesturports

Besta leikhússupplifun mín til þessa, og hef ég verið dyggur áhorfandi og aðdáandi þess sem vel hefur verið gert í íslensku leikhúsunum, allt frá því Þjóðleikhúsið var opnað,  síðan kom tími  frjálsu leikhópanna og auðvitað er gamla Iðnó og Borgarleikhúsið  meðtalið, er sýning Vesturports á Rómeo og Júlíu, sem ég sá í kvöld.

Leikhúsið hefur alltaf höfðað til mín með öllum þeim töfrum sem því geta fylgt. Stundum tekst sérlega vel til, stundum bærilega, en því miður fylgja líka nokkrar virkilega vondar sýningar sem fá mann til að finna svo til með leikhúsinu að maður fer heim með kökk í hálsinum.

En stundum gerist það líka, og það gerðist í kvöld, að það er eins og léttur blær skjótist undir leikhússvængina. Sá blær sefar alla sorg og sút og gefur manni nýja sýn á tilveruna.

Þetta á ekkert skylt við efni leikverksins, sem er harmleikur, en fluttur á mjög svo gamansaman hátt, en þó svo táknrænan, að bláköld alvaran og sorgin kemur alltaf fram á svo  fallegum nótum að maður grét innra með sér á meðan maður hló og skemmti sér eins og allir í salnum.

Takk Vesturport þetta var eins og að finna fjársjóð.   

Sumardagurinn fyrsti

Vorið er komið og grundirnar gróa söng Hallbjörg forðum og gerði það með þvílíkum stæl að flestir trúðu henni, að ég held, jafnvel þó að um haust væri. Sumardagurinn fyrsti rann upp bjartur og fagur og það hélst merkilegt nokk til kvölds. Við skulum vona að þetta sé byrjunin á fallegu og löngu sumri með hæfilegu veðri fyrir alla, bæði sóldýrkendur og svo bændur sem þurfa svo nauðsynlega á rigningu að halda, öðru hverju, eigi afkoman að vera sæmileg.

Ég er sem betur fer ekki með nein smábörn lengur og þarf því ekki að mæta skyldunnar vegna í skrúfgöngur, eins og ein dóttir mín nefndi þær í den. Skrúðgöngur eru al leiðinlegasta fyrirbrigði sem ég hef þurft að láta ganga yfir mig um dagana og það svona 50 - 100 sinnum of oft. Kröfugöngur eru miklu betri, enda helgar tilgangurinn meðalið, þó svo að þær ættu að vera óþarfar í landi þar sem ríkisstjórnin álítur sig standa sig með afbrigðum vel. Því miður eru þær oftast jafn gagnslausar og þær fyrrnefndu, en kæri stjórnvöld og atvinnurekendur sig um, sem þau gera oftast ekki, ættu þau þó að fá skýr skilaboð um hvað bjátar á hjá verkalýðnum og öðrum launamönnum.

Það er ekki langt í fyrsta maí og og vonandi slysast einhver af ráðamönnum þjóðarinnar til að hlusta á ákall almennings og koma því til skila, því allt þetta fólk marserar til að reyna að ná eyrum þeirra. Ef ráðamenn létu ekki eins og kröfugangan 1. maí væri ekki til, þeir virðast bæði blindir og heyrnalausir þann dag, væri e.t.v. smásjens að verkalýðurinn fengi  frí á þessum hátíðisdegi sínum og fengi notið hans með fjölskyldu og vinum í staðinn fyrir að standa sífellt í þessu vonlausa þrammi, áratug eftir áratug, án árangurs.

Að svo mæltu óska ég landsmönnum öllum gleðilegs sumars.

.

La Boheme

Hvað fólk var að gera með húlagjarðir, sem ég held að hafi bara alls ekki verið búið að finna upp á seinni hluta 19. aldar, í listamanna og fátækrahverfum Parísar , er mér hulin ráðgáta. Það er þó svo sem í anda alls þess kraðaks sem fer fram á sviðinu, og utan,  í flutningi Íslensku óperunnar á La Boheme, sem verið er að flytja í Hörpu þessa dagana.

Sýningin fær rífandi góða dóma hjá þeim sem ég hef heyrt eða séð fjalla um, alveg öndvert við mitt álit á þessum gjörningi. Húsið, það er sviðið, tekur engan veginn allt þetta  haf leikara og kórfélaga, sem er svo sem skiljanlegt að þurfi að vera þarna, en það bókstaflega þvælist hvert fyrir öðru, uppi á sviðinu eða niðri í sal. Maður bíður bara spenntur eftir að eihver detti kylliflatur eða þaðan af verra.

Þetta var þess utan í fyrsta sinn sem mér fannst ég ekkert vera á óperusýningu, hljómburðurinn þar sem ég sat var afleitur, á 23. bekk í sal, fyrir sönginn, betri fyrir tónlistina og með öllu yfirskrautinu og þessu eilíft villuráfandi fólki sem átti þó að vera þáttakendur í sýningunni var bara hreinlega pínlegt að horfa upp á aðstöðuleysi Óperunnar í þessum flotta hljómleikasal Hörpu, sem er aðeins eitt lítið skref í rétta átt fyrir óperusýningar miðað við Gamla bíó, en langt frá öllu sem kallast getur fullnægjandi óperuhús.

Satt best að segja botna ég ekkert í þessum rífandi dómum, mér fannst þessu svo rosalega ábótavant. Það er asskoti skítt þegar maður verður bara hálffegin þegar Mímí  Huldu Bjarkar geyspar loksins golunni, þó hún syngi töfrandi vel, og maður kemst út úr húsinu.  Hljómsveitin var góð, söngurinn, það sem ekki barst hálfkafnað  á 23. bekk líka, en þetta bara gekk engan veginn   upp sem heild.

Bráðum kemur langþráð vor í bæ

Þá er þorrinn liðinn, góan tekin við, þá er nú ekki langt í vorjafndægur, en eftir einmánuð tekur harpa við, með sín hörpuljóð og þá er nú aldeilis von á að vorið guði á glugga.

Bolludagurinn fór eiginlega fyrir ofan garð og neðan hjá mér, en því miður fór sprengidagurinn ekki sömu leið, sem þýddi auðvitað að ég er ennþá að springa, þó kominn sé öskudagur. Mér blöskrar óhemjuskapurinn í sjálfri mér þegar saltkjöt og baunir eiga í hlut.

Ég er að skríða saman hægt og rólega eftir eftir áfallið og sorgina sem því fylgdi þegar maðurinn minn lést, en þar kom til, að mér var bent á af góðum vini, að Sören Kirkegård hefði talað um hversu mikilvægt væri að ganga í gegnum lífið með gleðina í fararbroddi, og jafnvel að takast á við sorgina með gleði. Þetta hljómaði allnokkuð undarlega í byrjun, en það er hægt.

Að gera sér grein fyrir í hverju sorgin felst, og hreinlega flokka tilfinningar sínar og minningar af einlægni og eindrægni gerir mann skyndilega færan um að líta hlutina allt öðrum augum og þá fær þessi umrædda gleði að gægjast upp á yfirborðið.  Söknuðurinn er mikill, en sorgin á undanhaldi. Auðvitað spila fjölskylda mín og góðir vinir inn í dæmið, en stór hluti batans felst í öryggistilfinningunni sem fylgir því að eiga góða að.

Ég veit ekk ihvort það er viðeigandi að blogga á þennan hátt, en einhversstaður verður maður að byrja eftir langt hlé. Síðan vona ég bara að ég verði farin að skrifa á fullu innan skamms, því ég hef virkilega saknað þess, þó svo ég væri hreinlega ófær um að tjá mig vegna hugarróts þegar sest var niður.

Og nú virðist ekkert annað framundan, en maður fari bara að þenja sig á fullu á eigin síðu og annarra.

Tilhlökkun

Náði í miða á Jethro Toll og Ian Anderson, jibbí. Mikið hlakka ég til að hlusta á þann gamla leika sér að flautunni, ásamt öllu showinu sem fylgir. Nú getur maður bara gengið um með tilhlökkunarbros á vör fram í júní.